Campagne ‘Ik kan niet mee’ wil mobiliteit voor iedereen bereikbaar houden.

Mobiliteit is een basisrecht, maar het nieuwe decreet van Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder dreigt heel wat mensen in de kou te zetten. Met de campagne ‘Ik kan niet mee’ wil Kannet VZW de Vlaamse politiek duidelijk maken dat een ondersteunend mobiliteitsbeleid nodig is om te vermijden dat mensen door starre regels in hun huis worden opgesloten. 

Waarom deze campagne? 

Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder wil de regelgeving vanhet aangepast vervoer in Vlaanderen hervormen. Momenteel verschillende regels daarover van provincie tot provincie en dus wordt er gezocht naar een vorm van eenduidigheid en uniformiteit. Een aanpassing die wij toejuichen, maar die ondoordacht en onvoorzichtig wordt doorgevoerd. 

Men vertrekt immers niet vanuit de werkelijke nood aan ondersteuning, waardoor bepaalde kwetsbare groepen uit de boot dreigen te vallen. 

Vooral mensen met een verstandelijke beperking en/of ASS lijken getroffen te zullen worden. De voorgestelde criteria om gebruik te kunnen maken van aangepast vervoer, de zogenaamde MIS-criteria of mobiliteitsindicatiestelling, leggen bijna uitsluitend de focus op fysieke beperkingen. De specifieke noden van mensen met een verstandelijke of psychische handicap (zoals nood aan structuur, begeleiding of prikkelarm vervoer) worden grotendeels genegeerd. 

Daarnaast is het bijzonder moeilijk om in beroep te gaan tegen een negatief advies. Dat kan enkel via de arbeidsrechtbank, een hoge en dure drempel die voor de meeste mensen ontoegankelijk zal zijn. Wij pleiten dan ook voor een laagdrempelige manier om een beslissing aan te vechten. 

Wat willen we bereiken? 

Aangepast vervoer speelt een belangrijke rol bij de maatschappelijke integratie van personen met een handicap. Wij vragen dan ook volgende aanpassingen:

1. MIS-criteria die uitgaan van de werkelijke en individuele nood aan ondersteuning, in plaats van een kille checklist.
2. Volwaardige erkenning van niet-fysieke beperkingen binnen de criteria.
3. Een toegankelijke beroepsprocedure. 

Wat doen we? 

We hebben postkaarten ontwikkeld met op de voorkant een krachtig beeld van een ervaringsdeskundige in eigen huis. Het bittere symbool van de werkelijkheid: als deze hervorming doorgaat, kunnen zij letterlijk hun huis niet meer uit. 

Die postkaarten worden, met een duidelijke boodschap op de achterkant, onder andere verzonden naar kabinetsleden, parlementariërs, de parlementaire commissies Mobiliteit, en Welzijn, het Vlaams Agentschap voor mensen met een Handicap (VAPH) en enkele adviesraden. 

We willen hen zo wijzen op de duidelijke tekortkomingen in het nieuwe decreet en aangeven dat veranderingen noodzakelijk zijn voor dit wetsvoorstel definitief gestemd wordt.